GEJALA RASUAH

Rasuah yang Dinormalisasi: Cabaran Sistemik terhadap Negara dan Masyarakat

Rasuah bukan lagi isu baharu dalam perbincangan pembangunan negara. Ia telah lama wujud, merentasi perubahan kerajaan, pertukaran kepimpinan dan pelbagai pembaharuan dasar yang diumumkan dari semasa ke semasa. Hakikat bahawa gejala ini terus berulang menunjukkan bahawa rasuah bukan sekadar kegagalan individu, tetapi satu masalah sistemik yang semakin berakar dan kompleks.

Satu aspek yang sering dipersoalkan ialah ketidakseimbangan dalam penguatkuasaan. Dalam banyak kes, tumpuan lebih tertumpu kepada penerima rasuah, manakala pemberi rasuah — khususnya pihak berkepentingan besar seperti syarikat, konsortium atau orang tengah — sering terlepas daripada tindakan tegas. Keadaan ini mewujudkan persepsi bahawa risiko melakukan rasuah adalah rendah, dan akibatnya, rasuah dianggap sebagai “kos operasi” dalam urusan perniagaan dan pentadbiran. Selagi pemberi rasuah tidak dihadapkan kepada hukuman yang setimpal, kitaran rasuah akan terus berulang.

Kesan rasuah terhadap negara dan rakyat amat besar. Kerugian yang ditanggung bukan sahaja melibatkan berbilion ringgit wang awam, tetapi turut menjejaskan kualiti projek, meningkatkan kos sara hidup, melemahkan perkhidmatan awam dan akhirnya membebankan rakyat. Rasuah bukan sekadar isu audit atau angka dalam laporan kewangan, sebaliknya ia diterjemahkan dalam bentuk jalan yang rosak, projek yang gagal, peluang pekerjaan yang hilang dan ketidakadilan sosial yang semakin melebar.

Dalam konteks ini, ketegasan kerajaan sering menjadi persoalan awam. Walaupun pelbagai komitmen dan kenyataan tegas dibuat, pelaksanaan yang tidak konsisten serta proses undang-undang yang berlarutan terhadap kes-kes besar menimbulkan persepsi bahawa tindakan masih terpilih. Apabila kes kecil diselesaikan dengan pantas, tetapi kes besar mengambil masa bertahun-tahun tanpa kesudahan yang jelas, kepercayaan rakyat terhadap institusi penguatkuasaan akan terhakis secara perlahan.

Lebih membimbangkan, rasuah seakan-akan sedang dinormalisasi dalam masyarakat. Ungkapan seperti “semua orang buat”, “ini cara sistem berjalan”, atau “kalau tidak ikut, kita akan kalah” semakin diterima sebagai justifikasi. Apabila rasuah tidak lagi mengejutkan, rasa malu semakin pudar dan integriti dianggap sebagai beban, maka masalah ini telah melangkaui tahap jenayah individu dan berubah menjadi krisis budaya.

Gejala ini pula tidak terhad kepada satu sektor atau peringkat tertentu. Ia dilihat merentasi organisasi kerajaan, separa kerajaan dan swasta, daripada peringkat bawahan hingga atasan. Keadaan ini mengukuhkan lagi hakikat bahawa rasuah adalah kegagalan kolektif dalam membina sistem nilai dan akauntabiliti yang kukuh.

Implikasi jangka panjangnya amat serius. Pelabur yang jujur akan menjauh, bakat muda memilih untuk berhijrah, dan generasi seterusnya membesar dalam suasana sinis terhadap kejujuran dan keadilan. Lebih parah, nilai moral dan agama hanya tinggal slogan, tidak lagi diterjemahkan dalam amalan.

Kesimpulannya, rasuah tidak boleh ditangani melalui slogan atau tindakan bermusim. Ia menuntut keberanian politik, penguatkuasaan yang konsisten tanpa pilih kasih, tindakan tegas terhadap pemberi dan penerima rasuah, serta pembinaan semula budaya integriti di semua peringkat. Jika normalisasi rasuah terus dibiarkan, negara bukan sahaja akan kehilangan sumber kewangan, tetapi juga maruah dan kepercayaan rakyat. Perubahan bukan lagi pilihan, tetapi keperluan mendesak untuk memastikan kelangsungan masa depan negara.