Perpaduan, Keadilan dan Realiti Yang Perlu Kita Hadapi
Perpaduan antara kaum merupakan asas kestabilan, kemajuan dan imej Malaysia di mata dunia. Dalam sebuah negara berbilang kaum, keharmonian bukan sekadar slogan, tetapi satu keperluan untuk kelangsungan negara. Tanpa perpaduan, rakyat akan terus terperangkap dalam konflik, syak wasangka dan perpecahan.
Jika kita terus berdebat tentang siapa betul dan siapa salah, tiada siapa akan menang. Setiap kaum mempunyai kekuatan dan kelemahan masing-masing; unsur positif dan negatif wujud dalam semua masyarakat. Hakikat ini perlu diterima dengan jujur. Menafikan realiti atau merasa diri lebih benar hanya akan meretakkan hubungan sesama rakyat.
Ada yang berkata, jika tidak puas hati, kita boleh berhijrah. Hakikatnya, kebanyakan rakyat tidak mempunyai pilihan itu. Tidak semua mampu berhijrah ke negara lain. Bagi majoriti, inilah tanah air kita. Masalah yang wujud tidak akan hilang dengan sendirinya. Kita tiada pilihan selain hidup bersama.
Sistem sebenarnya sudah ada. Yang kurang ialah sikap dan budaya. Jika seseorang melakukan kesalahan, hukuman mesti dilaksanakan secara adil dan tegas. Undang-undang tidak boleh membezakan antara kaya atau miskin, atau antara satu kaum dengan kaum yang lain. Ketidakadilan hanya akan melahirkan rasa marah dan hilang kepercayaan terhadap negara.
Keadilan juga mesti wujud dalam peluang hidup. Akses kepada pekerjaan, pendapatan dan mobiliti sosial perlu adil. Pendidikan memainkan peranan besar dalam hal ini. Sistem pendidikan yang terpisah mengikut kaum tidak membantu pembinaan perpaduan jangka panjang. Jika anak-anak dibesarkan secara terasing, sukar untuk membina kefahaman dan identiti bersama sebagai rakyat Malaysia.
Dalam membincangkan keadilan pendidikan dan pekerjaan, sejarah tidak boleh diketepikan. Pada zaman penjajahan, banyak sekolah dibina di kawasan bandar, memberi kelebihan kepada golongan tertentu. Orang Melayu, yang kebanyakannya tinggal di luar bandar, ketinggalan dari segi akses pendidikan dan peluang ekonomi. Kesan ketidakseimbangan ini masih dirasai hingga hari ini.
Menutup jurang ini bukan perkara mudah atau cepat. Banyak bidang profesional dan pemilikan aset bandar masih didominasi oleh mereka yang mendapat kelebihan awal. Apabila usaha dilakukan untuk membantu orang Melayu mengejar ketertinggalan ini, ia sering disalah tafsir sebagai bersifat perkauman, tanpa mengambil kira konteks sejarah dan titik permulaan yang tidak sama.
Dalam masa yang sama, sokongan struktur sahaja tidak mencukupi tanpa usaha dan tanggungjawab individu. Mereka yang berjaya biasanya merancang lebih awal dan tidak bergantung sepenuhnya kepada institusi. Bantuan dan pencen boleh menyokong kehidupan, tetapi tidak boleh menggantikan inisiatif diri.
Punca perpecahan juga banyak berpunca daripada beberapa ahli politik yang 'dibenar' terus buat provokasi dan media merentas semua platform. Apabila isu kaum dan agama dimanipulasi demi kepentingan politik, keharmonian masyarakat menjadi mangsa. Isu sebenar seperti kos sara hidup, rasuah dan ketidaksamaan ekonomi sering diketepikan.
Dalam hal ini, kerajaan mesti tegas dan adil terhadap sebarang ucapan atau kenyataan berunsur perkauman, tanpa memilih bulu. Rasisme sangat berbahaya dalam sebuah negara berbilang kaum seperti Malaysia. Kata-kata boleh merosakkan kepercayaan dan menggugat kestabilan negara.
Hakikatnya, majoriti rakyat Malaysia cintakan negara ini dan mahukan kehidupan yang aman serta bermaruah. Jangan biarkan tindakan segelintir pihak merosakkan hubungan yang telah dibina sekian lama. Jika keadilan, kesaksamaan dan kepimpinan bertanggungjawab gagal ditegakkan, perpaduan sebenar akan kekal sebagai retorik.
Kadangkala, langkah paling bertanggungjawab bukan bercakap lebih kuat, tetapi berhenti bercakap, muhasabah diri, dan membetulkan perkara yang benar-benar penting.
